مي نويسم واست از لحظه هام تو اون لحظه اي كه تو رو ميخوام

گوش كن به من ببين دست من مهتاج به دستتن واسه با تو بودن

سفيده دفترم بزن نقشي از سايه يه زن كه اومده از قصه ها ميمونه تو خيال من

تاريك صفحه دلم جدايي قسمت منه روز رسيدن به تو فرصت عاشق شدنه

غروب لحظه هاي من پاييز دلگير و غم از چشماي قشنگه تو هرچي كه ميخونم كمه

ميسپرمت به سرنوشت شايد تو صفحه سياه سپيده روشن ماه دفترم من بشي

امشب با خودم ميشم دو نفر يكي كمه تو ميدوني كه اون كيه از ميون اين همه

همه آدمها به كنار واسه من تو يه طرف تو مرواريد من شدي وقتي نشستي تو صدف

خيال تو هر دفعه به قلب من سر زده قلبم مثل پرنده اي به هر طرف پر زده

اگه ديدي خسته ام در نمياد صدام با تو پر از عشق بودم اما حالا تنهام

گريه شده تسكين واسه منه غمگين تو كجايي تو بيا حال و روز منو ببين

ببين چقدر تنهام آره توي شبهام عكس تو تو ذهنم تصوير غمهام

ورقه آسمو رو ميكنم ببين ببين تك دل من تويي بيا كنارم بشين

از ميون اين همه آدمهاي روي زمين دلم ميخواد من و تو يكي باشيم فقط همين

بخواي نخواي دوست دارم

بياي نياي منتظرم

بگي نگي دق ميكنم  اگه تو تنهام بذاري

بگي نگي چند وقته كه دلتنگي هام زياد شده

كاشكي تو گرمهاي نگاهت بغض يخيمو بشكنم

حس بكنم كه عاشقم شايد كه باورت كنم

تو لحظه هاي خسته گيم سر روي شونه ات بذارم

تو اوج بي كسيم نياي به گريه عادت ميكنم

در وصل هنر عشق تو ای گل در آتشم
عاشق نمیشوی که بدانی چه میکشم
با عقل آب عشق به یک جو نمی رود
بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

 اما کسی فکر نکرد که شاید من گلی کاشته باشم

تا نهان سازم از تو بار دگر

راز اين خاطر پريشان را

مي كشم بر نگاه ناز آلود

نرم و سنگين حجاب مژگان را

                                                  دل گرفتار خواهشي جانسوز

                                                   از خدا راه چاره مي جويم

                                                   پارسا وار در برابر تو

                                                   سخن از زاهد و توبه مي گويم

آه...هرگز گمان مبر كه دلم

با زبانم رفيق و همراهست

هر چه گفتم دروغ بود،دروغ

كي تو را گفتم آنچه دلخواهست

                                                   تو برايم ترانه مي خواني

                                                   سخنت جذبه اي نهان دارد

                                                   گوئيا خوابم و ترانه ي تو

                                                   از جهاني دگر نشان دارد

شايد اين را شنيده اي كه زنان

در دل «آري» و «نه» به لب دارند

ضعف خود را عيان نمي سازند

راز دار و خموش و مكارند

                                                   آه،من هم زنم،زني كه دلش

                                                   در هواي تو ميزند پر و بال

                                                  دوستت دارم اي خيال لطيف

                                                  دوستت دارم اي آرزوي محال

که تو را در خود تکرار کنان

به سحر گاه شکفتن ها و رستن های ابدی

خواهد برد...

من در این آیه تو را آه کشیدم آه...

من در این آیه تو را

به درخت و آب و آتش پیوند زدم.

گريه كن! اي آسمان!

او با من بيگانه شد!           

آشيان قلب من

ناگهان ويرانه شد!

رفت و  رنگ غم گرفت ,

عشق من ,رؤياي من!

خنده ام چون گريه شد

ناله شد آواي من!

اي دريغ!آن بي وفا,

از غم من بي خبر بود!

قلب پاك كوچك او,

تشنه ي عشق دگر بود!

بعد او ديگر دل من,

در غمش ماتم گرفته!

آسمان!قلب مرا ديگر,

غم گرفته ,غم گرفته!

خیمه شب بازی دهر

با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد

فصل ها میمیرند

رنگها رنگ دگر میگیرند

و فقط خاطره هاست

که دست ناخورده به جا میماند

اگه می خوای بری برو

از تو دوباره می گذرم

نگاه به گریه هام نکن

نگاه به خنده هام نکن

من از تو بی وفاترم

تو اشتباه عمرمی

که دیگه تکرار نمی شی

ایندفعه دیگه برنگرد

تو واسه من یار نمی شی

نه غم می خوام نه خاطره

فقط بذار رها بشم

تو این غریبی نمی خوام

مجنون قصه ها بشم

از توی قصه هام برو

دیگه تو فکر من نباش

تموم کن این قائله رو

نمک رو زخم من نپاش

همیشه بی گناه توئی

همیشه تقصیر منه

نگاه بی وفای تو
همیشه طعنه می زنه
بازم دارم می بخشمت
این اشتباه آخره
گذشتم از گناه تو
شاید خدا هم بگذره

ليلي زير درخت انار نشست.

درخت انار عاشق شد.گل داد سرخ سرخ.

گلها انار شد داغ داغ.هر اناري هزار تا دانه داشت.

دانه ها عاشق بودند.دانه ها توي انار جا نمي شدند.

انار كوچك بود.دانه ها تركيدند.انار ترك برداشت.

خون انار روي دست ليلي چكيد.

ليلي انار ترك خورده را از شاخه چيد.مجنون به ليلي اش رسيد.

خدا گفت : راز رسيدن فقط همين بود.

كافي است انار دلت ترك بخورد

اي خدا كي ميشه روزي كه بدون واهمه

بتونم عشقمو فرياد بزنم بين همه

بگيرم دستاي گرمشو تو دستام هميشه

بدونم دلم ديگه هم سفر تنهاييشه

نزنه شور جدايي دله تنگ و بي قرار

لحظه ديدن روي ماه اون گله بهار

مثه پروانه كه گرد گل همش پر ميزنه

دله تنگم نمي تونه از نگاش دل بكنه

بدوزم چشمامو تو چشماي پاك و بي رياش

بخونم راز قشنگ عشقو از تويه چشاش

بزنم بوسه به اون لبهايي كه دلم ميخواد

بدونه آرزومه فقط بهش خنده بياد

موهاي لطيفشو شونه كنم دونه دونه

بخونم ترانه مهر و وفا ، عاشقونه

بكنم زمزمه وقتي سر رو شونم ميزاره

عزيزت دوست داره ، بدون واست جون ميزاره

می خواهم از تو برای تو بنویسم

خوب خوب، خوبترین من، با سلامی دوباره به تو .

به تو که بر زبانت، کلام محبت و بر لبانت، تبسم مهر ،

و بر سر انگشتانت، گرمی صداقت جاریست .

به تو که در چشمانت عطوفت موج می زند و از مردمکانت نور زندگی می گذرد .

به تو که می توان تمام زندگی را در کلام زیبای با تو بودن خلاصه کرد .

به تو که نمای کامل صداقتی ..

و به تو که برای من تنهاترين هجراني، همیشه در اوج و نهایتی .

ما با هم هستیم مثل صنوبر و سایه .

ما با هم هستیم مثل ستاره و همین شب شریف .

ما با هم هستیم مثل آینه با انعکاس مجازی لبخند .

با تو هستم...هجرانم...

با من بمان تا اضطراب جهان را در کنار تو در ترانه ای کوچک خلاصه کنم .

با من بمان تا برایت از تو، از خود و از ما بگویم.

دوستت دارم

خوش به حال آسمون که هر وقت دلش میگیره ، بی بهونه می باره ......